Σαν σήμερα στην ιστορία 18 Ιανουαρίου

18 Ιανουαρίου

Γεγονότα
350 – Ο Μαγνέντιος εκθρονίζει το Ρωμαίο αυτοκράτορα Κώνστα και αυτοανακηρύσσεται αυτοκράτορας.
474 – Ο Λέων Β’ γίνεται Αυτοκράτορας του Βυζαντίου.
532 – Καταστέλλεται η Στάση του Νίκα.
1126 – Ο αυτοκράτορας Χουιτσόνγκ παραιτείται από το θρόνο της Κίνας υπέρ τoυ γιου του, Τσιντσόνγκ.
1486 – Ο βασιλιάς Ερρίκος Ζ’ της Αγγλίας παντρεύεται την Ελισάβετ της Υόρκης, κόρη του Εδουάρδου Δ’.
1535 – Ο Ισπανός κατακτητής Φρανθίσκο Πιθάρρο ιδρύει την πόλη Λίμα στο Περού.
1562 – O Πάπας Πίος Δ’ ξανανοίγει τη Σύνοδο του Τρέντο για την τρίτη και τελευταία της περίοδο.
1670 – Ο Ουαλός κουρσάρος Χένρι Μόργκαν κατακτά τον Παναμά.
1701 – Ο Φρειδερίκος Α’ γίνεται βασιλιάς της Πρωσίας.
1778 – Ο Τζέιμς Κουκ ανακαλύπτει τα νησιά Σάντουιτς, που αργότερα θα ονομαστούν Χαβάη.
1823 – Το Ναύπλιο ορίζεται έδρα της Ελληνικής Κυβέρνησης.
1854 – Το Κομπότι πολιορκείται από Ελληνικά επαναστατικά στρατεύματα.
1871 – Ο Γουλιέλμος Α΄ της Πρωσίας στέφεται αυτοκράτορας του Γερμανικού Ράιχ.
1911 – Ο Γιουτζιν Έλυ, προσγειώνεται στο κατάστρωμα του USS Pennsylvania, που βρισκόταν στο λιμάνι του Σαν Φρανσίσκο, πραγματοποιώντας την πρώτη προσγείωση αεροσκάφους σε πλοίο.
1919 – Η Σμύρνη, με την περιφέρεια του Αϊδινίου, παραχωρείται στην Ελλάδα, σύμφωνα με απόφαση της Διάσκεψης Ειρήνης, που έγινε στις Βερσαλλίες.
1923 – Καθιερώνεται στην Ελλάδα το νέο Γρηγοριανό ημερολόγιο, που θα ίσχυε από 16 Φεβρουαρίου. Έτσι, η 16 Φεβρουαρίου θα ήταν 1 Μαρτίου με το νέο ημερολόγιο.
1942 – Ο στρατηγός Μακ Άρθουρ απωθεί τους Ιάπωνες στο Μπατάαν των Φιλιππίνων.
1943 – Οι Εβραίοι κάνουν την πρώτη εξέγερση στο γκέτο της Βαρσοβίας.
1943 – Οι Σοβιετικοί δημιουργούν το πρώτο ρήγμα στην Πολιορκία του Λένινγκραντ και ξεκινά ο μαζικός ανεφοδιασμός της πόλης.
1953 – Η Ελένη Σκούρα εκλέγεται η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής.
1964 – Οι Beatles βρίσκονται για πρώτη φορά στους πίνακες κατάταξης του περιοδικού Μπίλμπορντ
1965 – Η Αλίκη Βουγιουκλάκη και ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ παντρεύονται στους Δελφούς
1967 – Ο Άλμπερτ ντε Σάλβο, γνωστός ως ο «Στραγγαλιστής της Βοστόνης», που διέπραξε σωρεία εγκλημάτων, καταδικάζεται σε ισόβια φυλάκιση.
1972 – Σύγκρουση δυο ελληνικών αμαξοστοιχιών στο Δοξαρά έχει ως συνέπεια το θάνατο 17 ανθρώπων και τον τραυματισμό 39.
1977 – Οι επιστήμονες εντοπίζουν ένα άγνωστο μέχρι τώρα βακτήριο που αποτελεί την αιτία για τη «νόσο των λεγεωνάριων».
1977 – Γίνεται στο Σίδνεϊ το καταστροφικότερο σιδηροδρομικό ατύχημα στην ιστορία της Αυστραλίας, στο οποίο 83 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους.
1978 – Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κρίνει τη Βρετανία ένοχη για κακομεταχείριση κρατουμένων στις φυλακές της Νότιας Ιρλανδίας, ωστόσο δεν της επιρρίπτει κατηγορίες για βασανιστήρια.
1982 – Ψηφίζεται στη Βουλή νομοσχέδιο για το μονοτονικό σύστημα.
1985 – Στις ΗΠΑ, δικαστήριο επιβάλλει στους κληρονόμους του Φερδινάντο Μάρκος να πληρώσουν αποζημίωση ύψους 180 δισεκατομμυρίων δραχμών προς τους 10.000 διαφωνούντες, θύματα βασανιστηρίων και άλλων ακροτήτων κατά την εποχή της διακυβέρνησης του πρώην δικτάτορα των Φιλιππίνων.
1989 – Μέλη της τρομοκρατικής οργάνωσης 17Ν τραυματίζουν τον αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Παναγιώτη Ταρασουλέα έξω από το σπίτι του.
1991 – Το Ιράκ επιβεβαιώνει την επίθεση με πυραύλους που εξαπέλυσε εναντίον του Ισραήλ.
1992 – Ο IRA αναλαμβάνει την ευθύνη για την έκρηξη βόμβας σε λεωφορείο με οικοδόμους, που δούλευαν για το βρετανικό στρατό στο Μπέλφαστ, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οκτώ άτομα.
1993 – Διπλή επίθεση κατά του Ιράκ εξαπολύουν οι ΗΠΑ, καταρρίπτοντας ιρακινό αεροσκάφος και βομβαρδίζοντας τη Βαγδάτη.
1996 – Ο Κώστας Σημίτης εκλέγεται πρωθυπουργός με 86 ψήφους έναντι 75 του Άκη Τσοχατζόπουλου, στο δεύτερο γύρο της ψηφοφορίας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ.
1997 – Ο Μπορτζ Ούσλαντ από τη Νορβηγία είναι ο πρώτος άνθρωπος, που διασχίζει μόνος του και χωρίς βοήθεια την Ανταρκτική.

Γεννήσεις
1689 – Μοντεσκιέ, Γάλλος συγγραφέας και φιλόσοφος
1856 – Ντάνιελ Χέιλ Γουίλιαμς, Αμερικανός χειρουργός
1880 – Πάουλ Έρενφεστ, Αυστριακός φυσικός και μαθηματικός.
1892 – Όλιβερ Χάρντι, το πληθωρικό μισό του κινηματογραφικού ζευγαριού «Χοντρός-Λιγνός».
1904 – Κάρι Γκραντ, Άγγλος ηθοποιός.
1914 – Γιάννης Παπαϊωάννου, Έλληνας συνθέτης και μουσικός του ρεμπέτικου.
1915 – Βασίλης Τσιτσάνης, Έλληνας συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής.
1921 – Γιοϊσίρο Νάμπου, Αμερικανός φυσικός ιαπωνικής καταγωγής (βραβείο Νόμπελ 2008).
1933 – Ρέι Ντόλμπι, Αμερικανός εφευρέτης
1937 – Τζον Χιουμ, Ιρλανδός πολιτικός, (Νόμπελ Ειρήνης 1998).
1955 – Κέβιν Κόστνερ, Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης και παραγωγός.
1956 – Ρέι Ντόλμπυ, εφευρέτης του ομώνυμου συστήματος για τη μείωση του θορύβου.
1984 – Γιάννης Δρυμωνάκος, πρωταθλητής Ευρώπης στην κολύμβηση.
1987 – Γρηγόρης Μάκος, ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ.

Θάνατοι
474 – Λέων Α’, Βυζαντινός αυτοκράτορας
1367 – Πέτρος Α’, βασιλιάς της Πορτογαλίας
1862 – Τζων Τάυλερ, 10ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών.
1927 – Καρλότα του Μεξικό.
1936 – Ράντγιαρντ Κίπλινγκ, Βρετανός συγγραφέας, Νόμπελ Λογοτεχνίας 1907
1952 – Κάρλυ Χάουαρντ, κωμικός, μέλος του Τρίο Στούτζες
1966 – Καθλίν Νόρις, Αμερικανή συγγραφέας
1984 – Βασίλης Τσιτσάνης, συνθέτης, τραγουδιστής
1993 – Διονύσιος Ζακυνθηνός, βυζαντινολόγος
2001 – Λοράν Ντεζιρέ Καμπιλά, Πρόεδρος της Λαοκρατικής Δημοκρατίας του Κονγκό

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Πρόγνωση καιρού Τετάρτη 18-1-2017

Την Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017 αναμένονται νεφώσεις με φαινόμενα κατά τόπους ισχυρά, κυρίως στο Ιόνιο και την ηπειρωτική χώρα. Πιο συγκεκριμένα, χιονοπτώσεις αναμένονται στα ορεινά ηπειρωτικά, ενώ χιονοπτώσεις ή χιονόνερο θα σημειωθούν στα ημιορεινά της κεντρικής και βόρειας ηπειρωτικής χώρας. Βροχοπτώσεις θα σημειώνονται κατά περιόδους σε όλη την υπόλοιπη χώρα. Από το μεσημέρι τα φαινόμενα θα ενισχυθούν στο Ιόνιο και τη δυτική Ελλάδα όπου και θα εκδηλωθούν καταιγίδες, κατά τόπους ισχυρές, και πιθανώς χαλαζοπτώσεις. Στη συνέχεια και έως το βράδυ, τα ισχυρά φαινόμενα θα επεκταθούν σε όλη την ηπειρωτική χώρα, με εξαίρεση την ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη. Παγετός θα σημειωθεί κατά τη διάρκεια της νύχτας μόνο στα ορεινά της κεντρικής και βόρειας χώρας. Οι άνεμοι στο βόρειο Αιγαίο θα φτάνουν κατά τόπους τα 9 μποφόρ, ενώ πολύ ισχυρές ριπές ανέμου θα συνοδεύουν κατά τόπους τις καταιγίδες.

Η θερμοκρασία στη βόρεια Ελλάδα θα κυμανθεί από -4 έως 9 βαθμούς, στην κεντρική από 3 έως 11, στη νότια από 3 έως 13, στα νησιά του Ιονίου από 9 έως 13, στα νησιά του βορείου Αιγαίου από 6 έως 14, και στα νησιά του υπολοίπου Αιγαίου από 6 έως 16.

Οι άνεμοι στο βόρειο Αιγαίο θα πνέουν από βορειοανατολικές διευθύνσεις 6 έως 8 και τοπικά 9 μποφόρ. Στο κεντρικό και νότιο Αιγαίο οι άνεμοι θα πνέουν από νότιες γενικά διευθύνσεις 4 έως 6 και τοπικά 7 μποφόρ. Στο Ιόνιο οι άνεμοι θα πνέουν από νοτιοανατολικές γενικά διευθύνσεις 4 έως 6 και τοπικά 7 μποφόρ, όμως κατά τη διάρκεια εκδήλωσης καταιγίδων θα σημειώνονται ισχυρότατες ριπές.

Στην Αττική αναμένονται διαλείπουσες τοπικές βροχοπτώσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Πιθανότητα εκδήλωσης καταιγίδων υπάρχει από το απόγευμα. Χιονοπτώσεις ή χιονόνερο αναμένονται μόνο στα ορεινά του νομού. Παγετός κατά τη διάρκεια της νύχτας θα σημειωθεί μόνο σε περιοχές με υψόμετρο πάνω από 1000 περίπου μέτρα. Οι άνεμοι θα πνέουν από νότιες διευθύνσεις 2 έως 4 και τοπικά 5 μποφόρ. Η θερμοκρασία στο κέντρο των Αθηνών θα κυμανθεί από 8 έως 13 βαθμούς.

Στη Θεσσαλονίκη αναμένονται διαλείπουσες τοπικές βροχοπτώσεις καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας. Πιθανότητα εκδήλωσης καταιγίδων υπάρχει προς το βράδυ. Χιονοπτώσεις ή χιονόνερο αναμένονται μόνο στα ορεινά του νομού. Παγετός κατά τη διάρκεια της νύχτας θα σημειωθεί μόνο σε περιοχές με υψόμετρο πάνω από 500 περίπου μέτρα. Οι άνεμοι θα πνέουν από ανατολικές διευθύνσεις 3 έως 5 και τοπικά 6 μποφόρ. Η θερμοκρασία στο κέντρο της πόλης θα κυμανθεί από 2 έως 8 βαθμούς.

http://www.meteo.gr

Άνθρωποι και ιστορίες που συμβαίνουν λίγα μέτρα κάτω από τα πόδια σου, στις εμπορικές στοές του κέντρου.

Κάθε φορά που τριγυρνάω στην Ομόνοια ρίχνω μια κλεφτή ματιά στις υπόγειες στοές, αλλά δεν το είχε φέρει ποτέ η τύχη να κατέβω σε κάποια από αυτές. Εκείνη τη μέρα χάζευα τη μεγάλη, γκρι, σιδερένια σκάλα που οδηγούσε στην υπόγεια στοά που ξεκινά από Πειραιώς 1 και καταλήγει Λυκούργου 16. Άρχισα να κατεβαίνω και σκεφτόμουν… τώρα θα εμφανιστεί κάποιος και θα μου την πει.

Ήτανε λίγο μελαγχολικά εκεί κάτω. Μεγάλη στοά, μπορεί και 60-70 μέτρα, με καμιά τριανταριά μαγαζιά από δω κι από κει, όλα θεόκλειστα από χρόνια. Εκτός από ένα. «Εκδόσεις Υδρόγειος» έγραφε η ταμπέλα. Είναι η επιχείρηση του Θανάση Μαρούτα. «Πάμε», μου λέει, «να κάτσουμε στο ουζερί από πάνω». Εκείνος έπινε κρασί κι εγώ μπίρα. Το μεσημέρι μία μπίρα είναι καλή. Η δεύτερη αρχίζει και ζαλίζει. Δεν θυμάμαι πόσες με κέρασε, αλλά είχα αρχίσει να τα βλέπω ασπρόμαυρα, σαν παλιά ελληνική ταινία.

«Ήρθα παιδάκι εδώ, δεκατριώ χρονών, το 1964. Από το χωριό μου, τη Χώρα Γορτυνίας, στην Αρκαδία. Τότε δούλευα σε έναν εκδοτικό οίκο, Ρέκος λεγότανε, κι έπαιρνα 150 δραχμές τη βδομάδα. Καρότσι κι άγιος ο θεός. Είχαμε πιάσει ένα υπόγειο με την αδερφή μου, που ήτανε νοσοκόμα και τον αδερφό μου, στην Κυψέλη. Με κοινόχρηστη κουζίνα και κοινόχρηστο μπάνιο. Το νοίκι είχε 600 δραχμές. Μαζί με τη δουλειά, πήγαινα και σχολείο. Στο 15ο, στην Κεφαλληνίας. Καθόμουνα στο ίδιο θρανίο με τον Ανδρέα Μικρούτσικο, καλό παιδί. Θυμάμαι τις κοπάνες που κάναμε και πηγαίναμε στη Φωκίωνος Νέγρη. Χαθήκαμε και πόσες φορές δεν σκέφτηκα να πάω να τον βρω και να του πω “μπράβο, ρε Αντρέα, συγχαρητήρια, έγινες μεγάλος και τρανός”, αλλά δεν πήγα για να μη νομίζει ότι ήθελα κάτι περισσότερο από εκείνον».

Το ουζερί που καθόμασταν, από πάνω, στην ισόγεια στοά, προς τη Λυκούργου, το λένε «Άρης». Κάθονταν διάφοροι τύποι μοναχικοί, άλλος με την μπίρα του, άλλος με το κρασί του, άλλος με το ούζο του, κι όλοι με τις σκέψεις τους. Πού και πού τον κυρ-Θανάση τον έπιανε η συγκίνηση και δάκρυζε. «Τι είναι, κυρ-Θανάση;» «Θανάση να με λες». «Τι είναι;» «Τίποτα. Θυμάμαι τη φτώχεια μας. Γύρναγα σπίτι κι έλεγα ψέματα ότι είχα φάει. Πούλαγα και λαχεία, στο είπα; Πέντε δραχμές κάνανε τα λαχεία κι εγώ έπαιρνα το 12%. Πούλαγα και στα νυχτερινά κέντρα και μια φορά ένας τραγουδιστής, μεγάλη φίρμα, με πέταξε έξω με τις κλοτσιές».

Ο Θανάσης Μαρούτας μπροστά στο κατάστημά του, το μόνο εν λειτουργία στην Πειραιώς 1

Εδώ δούλευε και ο Νίκος Κοεμτζής

Ο Νίκος Κοεμτζής το 1973 σκότωσε με σουγιά τρεις ανθρώπους, οι δύο αστυνομικοί, και τραυμάτισε άλλους οχτώ. Ήταν σε ένα νυχτερινό κέντρο και ο αδερφός του σηκώθηκε να χορέψει ένα τραγούδι «παραγγελιά», τις «Βεργούλες» του Βαμβακάρη. Οι αστυνομικοί ήξεραν τον Κοεμτζή, σηκώθηκαν να χορέψουν και πείραζαν τον αδερφό του. Ο Κοεμτζής τρελάθηκε κι έβγαλε το μαχαίρι. Αποφυλακίστηκε το 1996. Έγραψε την αυτοβιογραφία του («Το μακρύ ζεϊμπέκικο») και πουλούσε το βιβλίο του σε πάγκο πότε έξω από τα δικαστήρια της Ευελπίδων, πότε στο Μοναστηράκι. Στις πρώτες του σελίδες γράφει για τα κυνηγητά που είχε τραβήξει η οικογένειά του επειδή ήταν κομμουνιστές. Πέθανε στις 23 Σεπτεμβρίου 2011, στο δρόμο, στο Μοναστηράκι.

«Ναι, δούλευε ο Νίκος εδώ. Θα ήταν περίπου το 1969, το 1970. Δούλευε σε ένα μαγαζί με ρούχα και ήτανε κράχτης. Έβγαινε, δηλαδή, στο δρόμο κι έπιανε τους περαστικούς και τους έφερνε στο μαγαζί. Ήτανε ντόμπρος με ψυχή μικρού παιδιού, λίγο πιο μεγάλος από μας και μας πρόσεχε. Αλλά είχε μπελάδες με την αστυνομία. Τότε τα μαγαζιά κλείνανε στις 7 και μισή το βράδυ αλλά τα αφεντικά το τραβάγανε όσο μπορούσανε κι εμείς παρακαλάγαμε να περάσει κανένας αστυνομικός για να κλείσουμε να πάμε σπίτια μας. Το αφεντικό του Νίκου τα είχε καλά με τους αστυνομικούς, τους έδινε πότε κάνα παντελόνι, πότε κάνα πουκάμισο και τον αφήνανε ανοιχτό. Αλλά δεν μπορούσανε κιόλας να περάσουνε να κλείσουνε τα μαγαζιά που δουλεύαμε εμείς και να αφήσουνε ανοιχτό εκείνο. Έτσι, όλο και κάποιος ειδοποιούσε την αστυνομία ότι τα μαγαζιά εδώ είναι ακόμα ανοιχτά. Το αφεντικό του Νίκου όμως έπαιρνε “τηλεφώνημα” κι έφευγε κι άφηνε τον Νίκο στο πόδι του και τραβούσαν εκείνον. Δεν ήτανε τύπος να τα κρατάει μέσα του, τους έλεγε “τι με τραβάτε εμένα; Εκείνον πιάστε”. Ξέρεις πόσες φορές τον κουτρουβαλήσανε από τις σκάλες; Μια φορά είχε μείνει στο νοσοκομείο τρεις μήνες. Όταν είχε βγει από τη φυλακή είχε περάσει μια φορά. Μου ’πε ότι έτυχε και ήτανε σε μια ταβέρνα και χόρεψε μόνος του εκείνο το τραγούδι. Και τον βάρυνε. Τον στεναχωρούσε πολύ, είμαι σίγουρος ότι είχε μετανιώσει».

Η στοά με είσοδο την Πανεπιστημίου 64

Τα καλά τα χρόνια και τα χρόνια μετά

«Εκείνα τα χρόνια η στοά ήτανε γεμάτη μαγαζιά. Τα πιο πολλά με ρούχα, αλλά υπήρχαν κι ένα καφενείο-ταβέρνα που το λέγανε “Ο Ντίνος”, ένα φωτογραφείο, το “Φωτό Ομόνοια Αγγελάκας”, ένα τυπογραφείο, ένα χρυσοχοείο, ένα σφαιριστήριο. Ανά πάσα στιγμή στην υπόγεια στοά υπήρχαν 200 άτομα, καταστηματάρχες, υπάλληλοι και περαστικοί. Τα ενοίκια ήτανε λίγο πιο φτηνά από πάνω αλλά μη φανταστείς μεγάλη διαφορά. Το μαγαζί που δούλευα από πιτσιρίκι τελικά το πήρα, το ’77. Και το έκανα Εκδόσεις Υδρόγειος. Άρχισα με σχολικά βοηθήματα, με λευκώματα, ευχετήριες κάρτες, είδη στολισμού, ημερολόγια». Ο κυρ-Θανάσης άρχισε να συγκινείται πάλι. Κι όλο τον φωνάζουνε από άλλα τραπέζια να πάει να κάτσει.

«Η στοά άρχισε να αδειάζει γύρω στο ’95, που ο καθένας έκανε ό,τι του γούσταρε. Άλλος κατέβαινε να κατουρήσει όπου να ’ναι, άλλοι πουλάγανε ναρκωτικά. Καμιά φορά τους πιάνανε και μετά από τρεις ώρες πάλι έξω να κάνουνε νόημα τάχα μου ότι δεν μπορούν να τους κάνουν τίποτα γιατί έχουνε τις άκρες. Με την κρίση αποτελειωθήκαμε». Παντρεύτηκε 27-28 χρονών, «μεγάλος για την εποχή μου», κι έχει τρεις γιους. Δυο οικονομολόγους κι ένα δάσκαλο. Μου φέρνει την εφημερίδα «ΠΡΙΝ». «Αυτός ο μουσάτος, ο ψηλός, τον βλέπεις; Ο γιος μου είναι». Το δημοσίευμα έλεγε για μια ομάδα δασκάλων που είχε πάει στο Κομπάνι, στη Συρία, στο πλαίσιο μιας ανθρωπιστικής βοήθειας. Κι εγώ θα έπινα μια μπίρα ακόμα.

Η στοά της Πειραιώς 1 & Λυκούργου 16. Στο βάθος υπήρχε μία δίοδος που έβγαζε στον Ηλεκτρικό, αλλά κάποιος εργολάβος την έκλεισε και την έκανε μαγαζί. Για αρκετά χρόνια μετά τουρίστες με χάρτες στα χέρια έψαχναν πώς θα βγουν στο τρένο.

Στη βουλγάρικη υπόγεια στοά

«Μέγαρο Δεβερίκου» γράφει μια ταμπέλα, οδός Λυκούργου 9. Στη σκάλα προς τα κάτω. Την κοιτούσα έξω από την τζαμαρία. Εκείνη διάβαζε ένα βιβλίο και δίπλα της ένα πολύ πιτσιρίκι έδειχνε εξπέρ με τα κινητά. Ήταν ένα βουλγάρικο δανειστικό παλαιο-βιβλιοπωλείο κι εκείνη είναι η Ζίφκα που στα ελληνικά σημαίνει Ζωή και είναι από το Καζανλάκ της Βουλγαρίας. Το Καζανλάκ είναι διάσημο για τα ροζ τριαντάφυλλά του που βγάζουνε λάδι, και το λάδι αυτό πάει στη Γαλλία για να φτιαχτούνε κάποια από τα γαλλικά αρώματα. Η Ζίφκα έχει 20 χρόνια στην Ελλάδα. Όλα τα ράφια γεμάτα πολυδιαβασμένα βιβλία με βουλγάρικους τίτλους. Θα ’θελα να ήξερα βουλγάρικα αλλά ξέρω μόνο το «μπλαγκονταριά», που σημαίνει ευχαριστώ, και το «ντόμπερντεν», που πάει να πει καλησπέρα ή γεια σας.

Δεν έχει τίτλους από Βούλγαρους συγγραφείς. Ούτε από Έλληνες. «Τι διαβάζουν οι πελάτες;» «Ρομαντικά πιο πολύ». «Με τη βδομάδα τα νοικιάζεις;» «Με το μήνα. Τα κορίτσια συνήθως έχουν ρεπό μόνο μια φορά το μήνα» «Και πόσα βιβλία παίρνουν κάθε φορά;» «Αναλόγως τις δουλειές τους. Μπορεί να διαβάσουν τέσσερα βιβλία ή μόνο ένα». Η πολύ μεγάλη πλειοψηφία της πελατείας της Ζίφκα είναι κορίτσια ή γυναίκες, ή ό,τι διαφορά έχει αυτό τέλος πάντων, που εργάζονται σε σπίτια προσέχοντας καμιά οικογένεια και στον ελεύθερο χρόνο τους διαβάζουν βιβλία για την αγάπη.

Όλα τα καταστήματα είναι βουλγάρικα πλην ενός. Ένα από αυτά μοιάζει με μίνι μάρκετ. Έχει από εφημερίδες και περιοδικά, μέχρι βουλγάρικες βότκες και βουλγάρικο πελτέ. Είναι η Μίρα από τη Βουλγαρία και η πόλη της είναι ακριβώς πάνω από τις Σέρρες. Είναι στο μαγαζί κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Τις άλλες ημέρες επιστρέφει στη Βουλγαρία. Εκτός από αυτά τα προϊόντα, όπως και άλλα μαγαζιά στη στοά, στέλνει δέματα στην πατρίδα. Σουβενίρ, γκοφρέτες, ρούχα, «ακριβά» δέματα που φτιάχνονται προσεκτικά, ζυγίζονται και ταξιδεύουν με αγωνία, αγάπη και καρδιοχτύπι.

Η Αντωνία και ο Μιλέν θα σας περιποιηθούν στο «Γευσιπωλείο Υποβρύχιο», στην Αιόλου 102​

Πού είναι ο παπάς;

Στην υπόγεια στοά της Αιόλου 102 μια ταμπέλα αναβοσβήνει και γράφει «1,20 ο φραπέ». Ένας τύπος έχει ελαφρώς χαίτη, τον λένε Μιλέν και δείχνει πολύ κουλ. Έρχεται και η γυναίκα του, η Αντωνία. Το μαγαζί λέγεται «Γευσιπωλείο Υποβρύχιο» και στις άκρες της σκάλας έχει ναυτικές πυξίδες. Άνοιξαν το 2011 και όταν πρωτοήρθαν για να δουν το χώρο, αν τους αρέσει, για να το νοικιάσουν, «στο τρίτο σκαλί ο Μιλέν μού λέει “πού πάμε;”». Όλα τα μεγάλα κτίρια του κέντρου με υπόγεια στοά έχουν τουαλέτες στο υπόγειο για τους εργαζόμενους στο κτίριο. «Ήταν ένα δημόσιο αποχωρητήριο. Μια φορά ήρθανε και κάτι παπατζήδες για να το κάνουνε καβάτζα τους όποτε τους κυνηγούσανε. Όμως, όλα καλά τώρα. Είναι μια ικανοποίηση για εμάς που έρχονται και γυναίκες μόνες τους».

Η Ομόνοια, λένε, είναι κι αυτή μια γειτονιά. Οι επαγγελματίες εδώ είναι η δεύτερη γενιά ή είναι κοντά στη σύνταξη. Μιλέν: «Θα φας τυρόπιτα μια φορά τη βδομάδα, θα φας σουβλάκια άλλες δυο, όμως θέλεις κι ένα αληθινό πιάτο φαΐ». Η Αντωνία με παίρνει να δω την κουζίνα. Κάθε μέρα έχουνε πέντε έξι διαφορετικά πιάτα – «σε κανονικό πιάτο, να φας σαν άνθρωπος. Τι διαφορά έχει για μένα να στο βάλω σε πλαστικό; Όση ώρα θα μου πάρει και ρεύμα θα κάψω να το βάλω στο πλυντήριο, άλλο τόσο κοστίζει και το πλαστικό. Κι αν δεν σου αρέσουν οι πατάτες και θέλεις ρυζάκι ή κάτι άλλο, κανένα πρόβλημα».

Το ’60, λένε, ήταν η «στοά των μαρμαράδων και των μωσαϊκάδων. Με τεχνίτες και εργάτες που περιμένανε να τους πάρει κάποιος για μεροκάματο και με εργολάβους που έρχονταν να αγοράσουν υλικά. Τώρα μωσαϊκά δε φτιάχνουνε και τα μάρμαρα είναι ακριβά. Αλλά και πού να παρκάρεις να ξεφορτώσεις μες στην Ομόνοια». Μέχρι και πριν κάνα μήνα το «Γευσιπωλείο Υποβρύχιο» ήταν το μοναδικό μαγαζί στην υπόγεια στοά. Τώρα άνοιξε και το Fairy Nails, που στην κάρτα του λέει «με κάθε επίσκεψη δώρο μια αστρολογική πρόβλεψη εντελώς δωρεάν».

Στη Βερανζέρου 13, στο υπόγειο της στοάς Φέξη, έχει μαγαζιά με παιχνίδια, με σφραγίδες και άλλα. Στην Αρχή της Αγίου Κωνσταντίνου η υπόγεια στοά διαθέτει μόνο είδη κομμωτηρίου. Στην Πανεπιστημίου 64 το πάτωμα έχει μεγάλες μαύρες βούλες. Η υπόγεια στοά της Σταδίου 60 μοιάζει κυριλέ. Έχει και κυλιόμενες σκάλες, κι ας μη δουλεύουν. Ένας τύπος που είναι εδώ από το 1985 λέει ότι δεν τις είδε ποτέ να δουλεύουν. Θυμάμαι τον κυρ-Θανάση που έλεγε ότι έχει φάει το πεζοδρόμιο με το κουταλάκι κι αναρωτιέμαι αν είναι ακόμα στο ουζερί.

http://www.athensvoice.gr

Η κοσμική ζωή στην Αθήνα της απελευθέρωσης

Ένα ταξίδι στη μετεπαναστατική Αθήνα που τότε ήταν ένα χωριό 300 σπιτιών και πολλών ερειπίων.-Πώς αναπτύχθηκε η πόλη και « μια ματιά» στην κοσμική Αθήνα της εποχής.

Η Αθήνα το 1810 όπως την αντίκρισε ο Λόρδος Βύρων. Πίνακας του Richard Temple, συνοδού του Βύρωνα. Στα αριστερά η Πύλη του Αδριανού και δεξιά στο βάθος το Θησείο

Στις 18 Σεπτέμβρη του 1834 η Αθήνα ονομάζεται πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους, με διάταγμα της αντιβασιλείας

«Η Αθήνα, που πριν απ’ τον Απελευθερωτικό Πόλεμο αριθμούσε 3.000 περίπου σπίτια, τώρα δεν είχε ούτε 300. Τα άλλα είχαν μεταβληθεί σ’ έναν άμορφο σωρό από πέτρες» λέει ένας περιηγητής της εποχής. Και έτσι ήταν. Οταν αποφασίστηκε η μεταφορά της πρωτεύουσας από το Ναύπλιο, η Αθήνα ήταν ένα χωριό 4.000 κατοίκων και ο Πειραιάς τρεις καλύβες όλο κι όλο – η μία του νεοδιορισμένου τελώνη.

Ερείπια, σωροί από πέτρες και γκρεμισμένα σπίτια. Δε διακρίνονται μήτε δρόμοι μήτε οικόπεδα. Με την απόφαση μεταφοράς της πρωτεύουσας στην Αθήνα – Σεπτέμβρης του 1834 – τα λίγα σπίτια δεσμεύονται για τις ανάγκες του κράτους και των υπαλλήλων του. Η δοθείσα αποζημίωση τις περισσότερες φορές δεν ήταν σύμφωνη με τις απαιτήσεις των ιδιοκτητών τους. Η πρώτη σύγκρουση κατοίκων και αρχών.

ΑΘΗΝΑ: Η Ακρόπολη το 1802 στην Τουρκοκρατία. Πίνακας του Ε.Dodwell. Ο πίνακας περιέχει ακριβείς λεπτομέρειες για το εσωτερικό της Ακρόπολης λίγο πριν από την επανάσταση του 1821. Στο βάθος φαίνεται ο Υμηττός, αριστερά ο Λυκαβηττός, που τότε λεγόταν Άγχεσμος και πίσω του το Πεντελικό όρος.

Σχέδια …επιτήδειων

Ταυτόχρονα εγκρίθηκε και το πρώτο Σχέδιο της Πόλης των Αθηνών που προέβλεπε τη δημιουργία τριών κεντρικών δρόμων και τη διαπλάτυνση και ευθυγράμμιση των άλλων οδών της νέας πόλης. Αθηνάς, Αιόλου και Ερμού οι τρεις κεντρικοί δρόμοι της Πόλης. Οι ρυμοτομικές παρεμβάσεις απαιτούσουν απαλλοτριώσεις. Αλλος έχανε την αυλή του, άλλος τον κήπο και άλλος ολόκληρο το οικόπεδο. Με τη συνδρομή και της Αστυνομίας οι κάτοικοι αναγκάζονταν να αποδεχτούν την απαλλοτρίωση. Γκρεμίζουν το σπίτι τους με αποζημίωση 40 λεπτά τον πήχη και αναγκάζονται να αγοράσουν οικόπεδο σε άλλο σημείο προς 3 δραχμές τον πήχη. Οι επιτήδειοι είχαν αγοράσει τις εκτάσεις και τώρα τις μοσχοπουλούσαν.

Περίλυπος και εξέφραζε την κακοτυχία του ο Αθηναίος με τη φράση «Με πήρε το Σχέδιο» που σε αντίστοιχες περιπτώσεις τη χρησιμοποιούμε και εμείς σήμερα.

Αθήνα – Η πύλη της αγοράς (Η Παζαρόπορτα)] το 1830. Στα δεξιά φαίνεται η εκκλησία της Σωτήρας της Παζαρόπορτας, που δεν υπάρχει σήμερα, παράξενος μικρός ΝαΪσκος γιατί είχε το ιερό του στραμμένο προς στον Βορρά και όχι στην Ανατολή.

Κοσμικότητες…

Η ζωή στη νέα πόλη δύσκολη για τους κατοίκους της. Τα τρόφιμα ελάχιστα. Κερδοσκόποι και μαυραγορίτες έλεγχαν το εμπόριο τροφίμων. Αυτά τα προβλήματα όμως δεν άγγιζαν το βασιλικό συρφετό και τους παρατρεχάμενούς τους. Γι’ αυτούς η ζωή κυλούσε ανιαρά και μονότονα. Μέχρι που ο πρέσβης της Αγγλίας το 1834 έδωσε τον πρώτο χορό και η βασίλισσα Αμαλία αποφάσισε κάποια μέρα να μη συμμεριστεί τη «χωριάτικη» ζωή του συζύγου της και να οργανώσει τον πρώτο βασιλικό χορό. Από τότε οι βραδινές εσπερίδες έγιναν το επίκεντρο της κοσμικής αθηναϊκής ζωής.

Τώρα, γιατί ασχολούμαστε εμείς με τέτοιες κοσμικότητες; λαογραφικό και γλωσσικό το ενδιαφέρον μας…

Αθήνα – το Ωρολογιο του Κυρρηήστου το 1840, ή άλλως ο Πύργος των Ανέμων. Πίσω του βρίσκονταν τουρκικά κτίσματα (Μεντρεσές). Πίνακας του Du Moncel.

Ολα τα ‘χει η Μαριορή…

Το σκηνικό των ανακτορικών εσπερίδων το ίδιο: Καλεσμένοι όλοι οι πρωτεργάτες της Επανάσταση, όλοι οι διπλωματικοί αντιπρόσωποι, διάφοροι επίσημοι ξένοι που βρίσκονταν στην Αθήνα, και οι επήλυδες αριστοκράτες.

«Τυχερός» ήταν όποιος κατάφερνε να τον προσκαλέσουν σε κάποια από αυτές τις λιγοστές εσπερίδες. Η Μαριορή όμως – χήρα (εύθυμη) Κοντολέοντος – όπου εσπερίδα και χορός παρούσα. «Σε μια από αυτές τις συγκεντρώσεις βρισκότανε και ο Κωλέττης, που όταν τον ρώτησαν τι γνώμη έχει για το αραχνοΰφαντο μαύρο βέλο που φορούσε στο πρόσωπό της η εύθυμη χήρα των σαλονιών και της αποψινής συγκέντρωσης Μαριορή – Ζαφειρίτσα, απάντησε: “Ετσι δε θα φαίνεται όταν θα …κοκκινίζει καμιά φορά αν… (και συμπλήρωσε): Μωρέ όλα τα’ χει η Μαριορή ο φερετζές της λείπει”». Μιας και η Μαριορή στερούνταν τα στοιχειώδη μα προσποιούνταν την εύπορη…

Το πιο πιθανό βέβαια είναι ο Κωλέττης να είχε ακούσει το «όλα τα ‘χ’ η Μαριδίτζα ο φερετζές της λείπει», το είπε στη συγκεκριμένη περίπτωση και πιστώθηκε τη φράση που έκτοτε τη συναντούμε ως Μαριορή ή αιώνια Ζαφειρούλα με το φερετζέ της.

Χορός «Πάνω – Κάτω» στο σπίτι του Γάσπαρη στην Αθήνα (έργο του Otto M. von Stackelberg, Βερολίνο 1831). Μουσείο Μπενάκη

Σιγά τον πολυέλαιον…

Χωρική από τα περίχωρα της Αθήνας με τα γιορτινά της ρούχα (έργο του Otto M. von Stackelberg, Βερολίνο 1831). Μουσείο Μπενάκη

Τα ρούχα των ανδρών, αποτελούσαν σωστό μωσαϊκό και ακόμα περισσότερο τα φορέματα των γυναικών. Οι Φαναριώτισσες και μερικές Αθηναίες, λιγοστές βέβαια, φορούσαν ευρωπαϊκά φορέματα, φερμένα τα περισσότερα απ’ το Παρίσι και λονδρέζικα κουστούμια οι άντρες. Και όσες δεν μπορούσαν να ταξιδέψουν έκαναν τις παραγγελίες τους στην Ευρώπη. Και μια ωραία πρωία της ερχόταν ένα κουτί και παρότι δεν είχε γίνει πρόβα ήταν στα μέτρα της κυρίας («μου ήρθε κουτί») και στον ανακτορικό χορό ήταν ντυμένη άψογα με ρούχα «του κουτιού».

Οι πιο πολλές όμως φορούσαν τις τοπικές εθνικές ενδυμασίες τους. Το ίδιο συνέβαινε και με τους άντρες. Λίγοι απ’ αυτούς φορούσαν φράκο. Οι πιο πολλοί φορούσαν φουστανέλα ή βράκα.

Οι ντόπιοι δε ήξεραν τους ευρωπαϊκούς χορούς (βαλς, μαζούρκα και πολωνέζα) χόρευαν μόνον εκείνοι που τους γνώριζαν, διπλωμάτες και λοιποί δυτικοτραφείς… Ηταν φυσικό οι λεβεντόγεροι αγωνιστές του ’21 να πλήττουν. Ζωντάνευαν όμως όταν η ορχήστρα έπαιζε ελληνικούς χορούς. Ζωντάνευαν τόσο πολύ ώστε στις «γυροβολιές», όταν το απαιτούσε η φιγούρα του χορού, έβγαζαν το τσαρούχι και το πετούσαν στο αέρα. Από τη οροφή της αίθουσας όμως κρέμονταν κρυστάλλινοι πολυέλαιοι και κηροστάτες, τα οποία κινδύνευαν από τα εκσφενδονιζόμενα τσαρούχια. Πράγμα που έκανε τους διπλανούς τους να λένε ειρωνικά: «Σιγά τον πολυέλαιον να μη σβησθούν τα φώτα!», δεν αξίζει να γίνεται λόγος…

Το Ωδείο Ηρώδου του Αττικού-1840

πηγή:http://atexnos.gr

Οι κομπογιαννίτες της Παλιάς Αθήνας και τα κατορθώματά τους

«Εδώ κύριοι, θα σας αποδείξω αμέσως πώς γιατρεύω τα δόντια που πάσχουν!»

Ακόμη και στον Μεσοπόλεμο η Αθηνάς και τα πέριξ ήταν γεμάτες πρακτικούς γιατρούς και οδοντίατρους -τους αποκαλούμενους κομπογιαννίτες, οι οποίοι με πληθωρική παρουσία και απίστευτους θεατρινισμούς έβγαζαν κι’ αυτοί το μεροκαματάκι τους θεραπεύοντας «πάσα νόσο και πάσα μαλακία».

Με την τελευταία λεξούλα αναφέρομε φυσικά στους απίστευτα πολλούς αγαθούς ασθενείς, οι οποίοι παρασυρόμενοι πολλές φορές από το πλήθος των αργόσχολων που έφτιαχναν το μπούγιο επιβεβαιώνοντας, οπτικά τουλάχιστον, την αξία του «γιατρού», αφήνονταν στα χέρια της θεάς μοίρας …

Ήμαστε λοιπόν κοντά στο Δημαρχείο, κάπου στο 1928, και παρακολουθούμε με τον ρεπόρτερ του «Έθνους» μια υπαίθρια εξαγωγή «βεβλαμένου οδόντος» από τον σχετικό «δόκτωρ»:

«Ο πλανόδιος οδοντογιατρός εγκατεστάθη λίαν πρωί εις την πλατείαν και όρθιος επί αμάξης διελάλει την θεραπευτικήν του δύναμιν ψάλλων συγχρόνως τα εξ αμάξης εναντίον των επιστημόνων συναδέλφων του, οι οποίοι κατά την γνώμην του δεν διαφέρουν από τους «αλμπάνηδες».

Επί πολλήν ώραν κανείς δεν έδιδε προσοχήν εις την ρητορικήν του, αλλά κατόπιν σιγά σιγά οι Ρωμηοί εσχημάτισαν ευρύτατον κύκλον γύρω του. Ο δόκτωρ εθεώρησεν απαραίτητον να επιδείξη προς τα πλήθη ένα δίπλωμα ευαρέσκειας που του είχε χαρίσει η καλωσύνη ενός πασσά και έπειτα ήρχισε να εκθέτη την ιαματικήν δύναμιν των φαρμάκων του. Τούτο ήτο αρκετόν δια τους εκ των συγκεντρωμένων αφελείς, οι οποίοι με ανοικτόν στόμα εθαύμαζον τον άνδρα, και το πρώτον θύμα έσπευσε να ανέλθη εις το εφ’αμάξης ιατρείον, ενώ ο δόκτωρ περιχαρής δια το αποτέλεσμα της ρητορικής του, διελάλησε τα εξής:

-Εδώ κύριοι, θα σας αποδείξω αμέσως ποιος είμαι και πώς γιατρεύω τα δόντια που πάσχουν.

Παρετήρησεν εν τω μεταξύ τα δόντια του θύματος και εξηκολούθησεν αποτεινόμενος προς το ακροατήριον.

-Ο κύριος απ’ εδώ φαίνεται ότι έχει καταστρέψει τα δόντια του από τα γλυκά. Σας συμβουλεύω κύριοι, μακρυά από τα γλυκά, διότι καταστρέφουν τον οδόντα ο οποίος είνε η ζωή και η δύναμις της ανθρωπότητος. Θα εξαγάγω αστραπιαίως τον βεβλαμένο οδόντα άνευ πόνων και βασάνων. Προσέξατε.

Το ακροατήριον ενέτεινε την προσοχήν του. Αλλ’ εν μέσω της σιγής ήτις ακολούθησε την προσταγήν του δόκτορος, αντήχησεν μία άγρια και τρομακτική κραυγή του θύματος το οποίον ανετινάχθη εκ της θέσεως όπου το είχεν καθηλώσει η ρητορική δύναμις εκείνου. Το αίμα ήρχισε να τρέχη και το θύμα εκινδύνευσε να μείνη αναίσθητον. Ο τρομερός δόκτωρ τα έχασε.

Αλλά τότε μία άγρια ιαχή ηκούσθη και οι Ρωμηοί που ολίγην ώραν πριν ήκουον μετά θρησκευτικής ευλαβείας τον ρήτορα, ώρμησαν προς αυτόν. Μετ’ ολίγον μέσα από τον δημιουργηθέντα ανεμοστρόβιλον εξήρχοντο τα ράκη της ενδυμασίας του ιατρού, ενώ ο ίδιος κατώρθωσε να τράπη εις φυγήν αποκομίζων το δέμα με τα εργαλεία».

Θωμάς Σιταράς (Αθηναιογράφος)
http://paliaathina.com/gr

Η NASA κρύβει εξωγήινους; Το βίντεο συγκάλυψης UFO που έριξε το ίντερνετ!

Φουντώνουν και πάλι οι θεωρίες συνωμοσίας περί ύπαρξης εξωγήινων μετά το βίντεο που ανέβασε το Secure 10 και ισχυρίζεται ότι τραβήχτηκε από αστροναύτη στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό. Όταν εμφανίστηκαν μυστηριώδη λαμπερά φώτα ενώ βιντεοσκοπούσε τη Γη, ο αστροναύτης τοποθέτησε το χέρι του μπροστά στην κάμερα, με τους συνωμοσιολόγους να υποστηρίζουν πως έκρυψε UFO.

Ενώ δεν είναι πάντα δυνατό να καθοριστούν τι είναι αυτά τα αντικείμενα κατά τη διάρκεια της σύντομης εμφάνισής τους, υπάρχουν μια σειρά από πιθανές εξηγήσεις για τέτοιου τύπου παρατηρήσεις.

“Αντανακλάσεις από τα παράθυρα του σταθμού, τη δομή του διαστημόπλοιου ή των φώτων από τη Γη εμφανίζονται συνήθως ως αντικείμενα στις φωτογραφίες και τα βίντεο”, είχε τονίσει στο παρελθόν εκπρόσωπος της NASA.

Χρησιμοποιούμε cookie για την εξατομίκευση περιεχομένου και διαφημίσεων, την παροχή λειτουργιών κοινωνικών μέσων και την ανάλυση της επισκεψιμότητάς μας. More Info | Close